اون که یه وقتی تنها کسم بود

                                       تنها پناه دل بی کسم بود

تنهام گذاشتو رفت از کنارم

                                    از درد دوریش من بی قرارم

خیال میکردم پیشم میمونه

                                   ترانه عشق واسم می خونه

خیال میکردم یه همزبونه

                                           نمیدونستم نا مهربونه

با این که رفته اما هنوزم

                                  از داغ عشقش دارم میسوزم

فکرو خیالش همش باهام

                                  هر جا که میرم جلو چشامه

دلم میخواد تا دووم بیارم

                                رو درد دوریش مرهم بذارم

اما نمیشه راهی ندارم

                            نمی تونم من طاقت بیارم

                  نمیتونم من طاقت بیارم